فلک بی‌درد و دل بر راهم آواز همان‌دم نغمهٔ دوری کند ساز اواسط دورهٔ اول تحصیلی بود. پدرم، شادروان عبدالقدیرجان هلال (عبدالقدیر عسکر)، که چند دوره مریضی را در داخل هرات و کشور ایران سپری کرده بودند، با وداع با من به طرف پاکستان رفتند تا بعد از تداوی، به دیدار چشمان منتظر و کودکانه‌ام بیایند. هفته‌ها منتظر ماندم. گاهی از طریق نامه یا خط، خبری از بهبودی‌شان می‌رسید. حتی در آخرین بارها گفته می‌شد که صحت‌شان به طور نسبی خوب است و اگر موردی پیش بیاید، عملیات بازِ قلب می‌شوند. من با

عالم خان امیر بخارا در کنار امیر حبیب الله کلکانی ارگ ، کابل ـ ۱۹۲۹ میلادی امیر بخارا زمانيكه که با حمله ئي نظامی بلشويك ها يعنى اتحاد شوروی روبرو مى شود، و با وجود مقاومتِ که براى حفظ بخارا انجام داد، توان ادامه ئي مقابله علیه لشكر روس ها را نداشت، ترك بخارا نموده و وارد افغانستان شده تا با يارى دولت وقت بتواند مبارزه ئي مسلحانه ئي خود را در برابر روس ها ادامه دهد و درخواست كمك و دست یاری از حبیب الله کلکانی نمود تا بدین وسیله در برابر شوروی به ایستد و اقتدار امارت بخارا را

یاد از کاکا در روز پدر نوشته: صالح محمد شیرزی سناتور محمد نصیر خان، فرزند ارباب آقاشیر خان، در سال ۱۳۱۸ هجری شمسی در خانواده‌ای بانفوذ و متدین، در قریهٔ تهآب، ولسوالی تولکِ ولایت غور، دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و علوم دینی خود را نزد علمای محل، در همان قریه فراگرفت و در ایام نوجوانی به نام «ملا نصیر» در میان مردم شهرت داشت. پدرش، ارباب آقاشیر خان، از خوانین نامدار آن زمان بود. بزرگان و متنفذین ولسوالی‌های ساغر، فارسی، شهرک، چشت ، تولک و سایر مناطق، برای حل‌وفصل مسائل