موج دریای دری زبانِ مادری را جان جانان ما دری گفتیم دری را درّ دریایِ زبانِ مادری گفتیم پرِ پرواز ما را داد گردون موج زیبایی به گیسویت قسم زیباترین را ما پری گفتیم شکستِ ناله شد ققنوس آه واپسین ای دوست شرارِ خفته را بیداریِ خاکستری گفتیم سرشکِ ناامیدی بر لبِ اندیشه زد لبخند هرآنچه گفته‌ایم ای وای از بی‌باوری گفتیم خجل شد خامه و فوّاره زد اندوه ناپیدا نشاطِ ناله شد ناشاد و از بی‌دفتری گفتیم درین عصری که هوش مصنوعی افسونگری دارد به میدانِ نبو‌ّت هو زدیم از ساحری گفتیم به رنگِ د

تخریب آرامگاه در وسط جادهٔ دروازهٔ خوش هرات به تاریخ ۲۸ دلو ۱۴۰۴، آرامگاهی که در دروازهٔ خوش ولایت هرات موقعیت داشت، به‌دلیل وقوع حوادث ترافیکی و قرار گرفتن آن در وسط جاده، تخریب گردید. در میان جاده تختی به شکل مربع وجود داشت که بر روی آن دو مقبرهٔ گمنام و بدون سنگ‌لوح قرار داشت. شایان ذکر است که این مقبره از سوی مرحوم استاد محمد آصف فکرت به «پیر ماخ هروی» نسبت داده شده است؛ شخصیتی که گفته می‌شود صاحب تفسیر بوده و دربارهٔ هویت او دیدگاه‌ها و فرضیه‌های گوناگونی مطرح شده است. ت

نام شاعر دردآشنا و درویش‌مشرب، اسماعیل دارا را تا همین دو دهه پیش کمتر کسی شنیده بود. این مهجور ماندن احتمالاً ناشی از انزوا و گوشه‌گیری خود شاعر در روزگار و جغرافیایی که می‌زیسته-که در جای جای شعرهایش به آن اشاره کرده است- و همچنان عدم علاقهٔ مخاطبان تهی‌دست و زمینگیر این سرزمین به پخش و اشاعهٔ آفرینش‌های ادبی می‌باشد. حدود دو دهه پیش غزلیات دارا از سوی انتشارات احراری در هرات چاپ شده بود. بعداً منتخبی از غزلیات این شاعر را نشر جوان منتشر کرد. اما اخیراً نشر کامگار، چاپ نسبت