مولانا ابوالقاسم فارس غوری، نویسنده استاد فضل الحق فایق ابوالقاسم فارس غوری یکی از علمای معروف جهان اسلام است و از زمرۀ دانشمندان و راویان مشهور سدۀ چهارم هجری بود که اصل و نسب او به سرزمین غور می‌رسید. هرچند وی در بغداد زندگی می‌کرد، اما منابع تاریخی او را «غوری‌الاصل» دانسته‌اند. مهم‌ترین منبعی که از او یاد کرده، کتاب الأنساب است. سمعانی در معرفی نسبت «غوری» بودن او می‌نویسد که این نسبت به غور، سرزمینی کوهستانی نزدیک هرات خراسان، باز می‌گردد. سپس از ابوالقاسم فارس غوری به ع

نمی‌دانی که اصلاً حرف من چیست نمی‌دانی که معنای وطن چیست وطن تنها همین آب و زمین نیست وطن‌خواهی فقط ایمان و دین نیست وطن وقتی به خود معنا بگیرد که در آن، ملتی مأوا بگیرد وطن جسم است و ملت مثل جان است وطن زنده به تاریخ و زبان است اگر روزی زبان گردد فراموش بمیرد جسم و جان گردد فراموش رود تاریخ ما از یاد مردم فرو ریزد همه بنیاد مردم

وقتی تو نیستی چه‌کنم پایتخت را ثانیه‌های لعنتی تلخ و سخت را اینجا میان دود به دوزخ سپرده اند پروانه و بهشت و بهار درخت را آری به قول حافظ شیراز هرچه زود بیرون کشید باید ازین ورطه رخت را فردا به یاد دامن بایَن رها کنم غوغای شهر کابل و دود و دُلخت را

شاهدختشاهدخت ملکه جلالی، و نقش او در ساخت مدرسۀ شاه مشهد! نویسنده: فضل‌الحق فایق چکیده ماه ملک، معروف به ملکه جلالی، بنیان‌گذار مدرسۀ شاه مشهد، پدر او سلطان غیاث‌الدین محمد سام غوری و مادرش جوهر ملک دختر سلطان علاءالدین غوری بود. وی در این دودمان بزرگ تولد یافت، آموزش و پرورش و تعلیم و تربیت آموخت و به حد کمال و بالندگی رسید. او را باید در ردیف نخستین زنان سرشناس خراسان و جهان اسلام جای داد، زیرا، با طرح و اندیشۀ سازندگی قدم برداشت و با تلاش و پشتکار آن را عملی کرد. فرهن

شرم مان باد .. گرچه باسختى پولاد مقابل باشيم بايد اى دوست كه حلّالِ مشاكل باشيم عُمر آبِ گذران است براو تكيه مكن تابكى هم نظرِ مردم غافل باشيم مى رود قافله ى عشق ومحبت به جَلو شرم مان باد اگر عاطل وباطل باشيم نقشه ى ثابت بيگانه پريشانى ماست بخود آييم كه نقّاش مراحل باشيم گَرد از خانه ى انديشه ى جامانده به روب تا برازنده ى تحليل مسايل باشيم سنگر آراى محبت شو وسردارِ اميد بايد اى دوست كه باكينه مقابل باشيم .. نورالله وثوق

در روز های خوب در کارگاه ادبی ( زن، شعر، آفرینش ) بداهه سرايی در وزن و قافیه تعیین شده داشتیم حاصل بداهه سرایی نگین عزیز، پرنیان جان و من : سلام سلام عشق من، ای شعر عاشقانه ... سلام نموده ای به سرای دلم تو خانه ... سلام به چهار شانگی ات در هجوم دلتنگی به تکیه گاه شدن مرد من، زنانه ... سلام به سنگلاخ ترین وادیی حلاوت محض به خمّ جاده که جا مانده ی نشانه ... سلام دمی بتاب چو خورشید بی رمق از کوه به سایه ی سرت از من صنوبرانه ... سلام بهار رفت به گرما، تموز شد تب عشق بساز، تا که ب